< frontlinie   < mijn werk   < plug

Plug (1988)

MAD MAX
Jazz met prothese

Op het verjaardagsfeestje van Max Teawhistle ontdekt Klawt dat jazz en vis een gunstige invloed op elkaar hebben. En dat is nog maar één van de swingende verrassingen waarop Max zijn gasten trakteert. Den Oeverloos plezier in de kop van Noord-Holland.

Soms is het leven van een Plugreporter een sprookje. Maar je hoeft niet persé journalist te zijn om onverwacht terecht te komen op de verjaardag van Max Teawhistle in Den Oever, het dorp aan het puntje van de Afsluitdijk dat ook wel Maxico genoemd wordt. Max houdt daar al meer dan twintig jaar een jazz-oase in stand. Een grote boerenschuur, de muren en plafonds bedekt met de meest vreemdsoortige tweedehands artikelen. Je kunt er de beste jazzmuzikanten van Nederland aantreffen, die graag de lange reis naar de kop van Noord-Holland maken om een avond met Max vis te eten en te spelen op het podium, waarvoor het publiek zich nestelt in tweedehands leunstoelen.
Max is zeer gastvrij en druk in de weer om het iedereen naar de zin te maken. Voor zijn verjaardag heeft hij een heleboel mensen bij hem aan tafel uitgenodigd. "Muzikanten die hier komen, moeten verplicht vis eten. Daarnaast krijgen ze in ieder geval hun reiskosten vergoed, maar dat hoeven ze vanavond niet omdat ik jarig ben. De provincie subsidieert de optredens die ik organiseer, in het kader van een regeling voor eigentijdse muziek. Dat is geen vetpot, maar we hoeven het hier ook niet voor het geld te doen. Je kunt hier gewoon zitten en doen waar je zin in hebt, ook zonder wat te drinken".
Het zwarte boerenbondplastic aan het plafond boven het podium is bezaaid met sterretjes van zilverpapier en op de muren hangen posters over de meest uiteenlopende onderwerpen. Van het voorkomen van rugklachten tot 'drop de neutronenbom' en daartussen een verkiezingsaffiche met Max zelf erop. Drie keer heeft hij meegedaan aan de Oeverse gemeenteraadsverkiezingen. "Ik ben één keer echt gekozen. Toen had ik de leus: Stem Max, dan weet je zéker dat het niks wordt. Andere keren beloofde ik alle kinderen een ijsje of alle mensen die op mij stemden een geeltje, maar dat had minder sukses".
"Er is niet veel te doen hier in Den Oever. Mijn tent bestaat al 20 jaar, maar er komt nooit iemand. Ik geloof dat de mensen het maar een sex- en drugshol vinden. Nou ja, hier kan alles, maar het moet wel leuk blijven. En wat leuk is, dat bepaal ik. Ik houd van jazz, ik ben er mee opgegroeid. Pop heb ik hier ook wel eens geprobeerd, maar dat wil op een of andere manier niet lukken. De meeste jongeren hier uit de buurt gaan liever naar de disko. Hier vinden ze het maar eng, want hier moeten ze wat terugzeggen".


Vrouwenbeen
Na het eten wordt er gespeeld. Hans Ruigrok op bas, Giancarlo Romita drumt, Jeroen van Helsdingen op keyboards. Max zingt. Hij schrijft zelf teksten en vertaalt oude jazz-nummer in het Nederlands. Daarbij veranderen liedjes als If you knew what love was in Als jij wist wat lof was. Lekker ironisch, maar sommige mensen blijken dat niet zo te waarderen. Zoals het liedje Huisvrouw, als ieder meisie dat eens zijn wou... Een zaal in Amsterdam vond onlangs nog dat deze tekst echt niet door de beugel kon. Zéker omdat tijdens het spelen van dit nummer ook nog het been van een etalagepop (of was het een prothese?) werd gebruikt. Dat been staat nu ook ergens op het podium te slingeren, maar Max zwaait vanavond met andere attributen. Hij gebruikt als ritme-instrument een kollektebus met het etiket: zanglessen. Zowel op het podium als in de luie stoelen is de sfeer opperbest. Er klimmen nog enkele blazers het podium op, saxofonist Dick Remeling en Jeroen Zijlstra op trompet.
"Er zijn wel eens anonieme bellers geweest die klaagden over overlast. Toen heb ik een advertentie in de krant gezet dat als die bellers zich bekend zouden maken, ze een hele avond gratis eten en drinken zouden krijgen. Nooit meer iets van ze gehoord, helaas".
< frontlinie   < mijn werk   < plug

blog stats